Ο Έλληνας επιθετικός είναι ξανά εδώ, σε ένα περιβάλλον που τον εμπιστεύεται απόλυτα. Για αυτό, μην τον φοβάστε.
Είναι ίσως το χειρότερο ματς της Εθνικής ομάδας την τελευταία δεκαετία. Η πρεμιέρα στα προκριματικά του Euro 2016 ήταν αρνητική, καθώς η γαλανόλευκη ηττήθηκε από τη Ρουμανία με 1-0, και συνοδεύτηκε από μία εμφάνιση χωρίς αρχή, μέση, τέλος. Με μία κλασική ευκαιρία σε ολόκληρο παιχνίδι.
Στο 88', με την κεφαλιά του Τοροσίδη στο δοκάρι, από μία στημένη φάση (ένα φάουλ του Κονέ).
Σίγουρα, οι διεθνείς επηρεάστηκαν από το άδειο λόγω τιμωρίας "Γεώργιος Καραϊσκάκης", ενώ και η εποχή δεν είναι η κατάλληλη για συμπεράσματα.
Ο Κλαούντιο Ρανιέρι έχει πολύ δύσκολο έργο μπροστά του και μακάρι να τα καταφέρει. Κάποιες επιλογές του "ξένισαν", αλλά δεν είναι αυτές το θέμα μου.
Βλέποντας τον αγώνα από τη συνδρομητική τηλεόραση, με ενόχλησε ένα σχόλιο του σπορτκάστερ για τον Κώστα Μήτρογλου μετά το τέλος της αναμέτρησης.
Είτε επειδή ο παίκτης αγωνίζεται στην ομάδα που υποστηρίζω είτε επειδή είναι η ποδοσφαιρική μου αδυναμία, είτε επειδή αυτός ο άνθρωπος έχει περάσει ένα πολύ δύσκολο δεκάμηνο.
Πάρτε το όπως θέλετε. Η ατάκα, όμως, "ο Μήτρογλου δεν φοβίζει ούτε μυρμήγκι", ήχησε άσχημα στα αυτιά μου. Πολύ άσχημα.
Γιατί με τα τρία γκολ του Μήτρογλου το Νοέμβριο του 2013, στους δύο αγώνες μπαράζ με τη Ρουμανία, το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα εξασφάλισε την πρόκριση στο Μουντιάλ της Βραζιλίας και ένα έθνος πανηγύρισε.
Όπως πανηγύριζε στο μικρόφωνο και ο συγκεκριμένος πολύ καλός σπορτκάστερ.
Πράγματι, ο Έλληνας επιθετικός δεν ήταν καλός σε αυτό το πρώτο ματς των προκριματικών, το πρώτο επίσημο που αγωνίστηκε μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Η μπάλα δεν έφτασε ποτέ στα πόδια του εντός περιοχής. Ούτε από τον αέρα ούτε από ένα συνδυασμό της προκοπής.
Τη μία φορά που έφτασε, σκόραρε από θέση οφσάιντ. Καλώς ή κακώς, ο σέντερ φορ περιοχής πρέπει να τροφοδοτείται από τους συμπαίκτες του.
Ο Μήτρογλου μπορεί να δημιουργήσει για τον εαυτό του και να εκτελέσει ύστερα από ατομική προσπάθεια, αλλά πρέπει να έχει και το χώρο για να το κάνει. Η Ρουμανία, ειδικά μετά την αποβολή, αμύνθηκε μαζικά με εννέα παίκτες (συν, φυσικά, τον τερματοφύλακα), όχι κάτω από το ύψος της μεσαίας γραμμής, αλλά μέσα στη μεγάλη περιοχή της.
Και η περίπτωση του Μήτρογλου δεν έχει καμία σχέση με αυτήν του Γιώργου Σαμαρά.
Ο Κώστας πήρε κανονικά μέρος στην προετοιμασία (μετά το Μουντιάλ της Βραζιλίας) της Φούλαμ, αλλά έπεσε πάνω στον ανεκδιήγητο Φέλιξ Μάγκατ, ο οποίος δεν ήθελε καν να τον βλέπει και του συμπεριφερόταν σαν να μην υπήρχε.
Δεν τον σεβάστηκε ποτέ ο Γερμανός προπονητής.
Από την άλλη πλευρά, ο Σαμαράς έκανε μόνο ατομικές προπονήσεις και υπέγραψε στη Γουέστ Μπρόμιτς Άλμπιον στις 22 Αυγούστου.
Ακόμα περιμένει για το ντεμπούτο του. Δεν διέθετε τις απαιτούμενες ανάσες και τα ανάλογα τρεξίματα για να παίξει από την αρχή σε αυτό το ματς. Έτσι, αντικαταστάθηκε στο ημίχρονο.
Η επιστροφή του Μήτρογλου στον Ολυμπιακό, έστω και με τη μορφή δανεισμού και χωρίς να έχει προβλεφθεί από τώρα κάποια οψιόν αγοράς για την επόμενη χρονιά, δεν παύει να είναι ένα από τα πιο ευχάριστα γεγονότα που συνέβησαν στην ερυθρόλευκη επικαιρότητα αυτό το καλοκαίρι.
Ο ίδιος ξέρει αν έπραξε λάθος τον περασμένο Γενάρη και αποφάσισε να κάνει το βήμα για την Premier League. Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι μόνο εμπιστοσύνη. Και στο μεγάλο λιμάνι έχει όλα θέλει και έχει ανάγκη για να βάλει ξανά την καριέρα του στον ίσιο δρόμο.
Μπορεί να είναι ποδοσφαιριστής, να έχει όλα τα προβλήματα της καθημερινότητάς του λυμένα, αλλά παραμένει άνθρωπος. Και είναι πολύ φιλόδοξος σε αυτό που κάνει.
Για τα δικά του στάνταρ, δεν επιτρέπεται να έχει να σκοράρει από τις 19 Νοεμβρίου 2013 και την αναμέτρηση στο Βουκουρέστι.
Σε συλλογικό επίπεδο, τελευταίο του γκολ ήταν αυτό με τον ΠΑΟΚ στο "Γεώργιος Καραϊσκάκης" (10/11/13).
Ο Ολυμπιακός περιβάλλει με εμπιστοσύνη και σεβασμό τον παίκτη του. Ο τροχός θα γυρίσει.
Για τον Μήτρογλου μιλάμε. Για έναν 26άχρονο επιθετικό που έχει 100+ γκολ καριέρας.
Μέχρι να μπει το πρώτο είναι το ζήτημα και να "σπάσει" αυτή η γκίνια...
Ο Κώστας θα τη βρει την άκρη. Είναι μαχητής και δεν τον φοβάμαι.
Είναι ξανά στο μέρος που θέλει, στην ποδοσφαιρική οικογένεια που τον έχει αγκαλιάσει και τον στηρίζει.
Στήριγμά του είναι, βέβαια, και ο φίλαθλος κόσμος της ομάδας.
Σωματικά, βρίσκεται στην καλύτερη κατάσταση που ήταν ποτέ.
Οι τελευταίοι δέκα μήνες δεν είναι τίποτα περισσότερο από αυτό που έχει συνηθίσει να κάνει σε όλη του τη ζωή και ιδιαίτερα από το 2007, όταν και ήρθε στον Ολυμπιακό.
Να παλεύει με τους δαίμονες που συναντά στο διάβα του. Ενίοτε και τους δικούς του, αλλά κυρίως με αυτούς των άλλων.
Το μόνο σίγουρο είναι πως τίποτα δεν του χαρίστηκε σε αυτήν τη ζωή.
Δεν φτάνει μόνο το ταλέντο και η έφεση στο γκολ που έχει εκ γενετής.
Είναι μάγκας, το λέει η καρδιά του, και δεν μασάει.
Μην ξεχνάτε πως έκανε τα πάντα αυτό το καλοκαίρι για να γυρίσει στην ομάδα του Πειραιά, θέτοντας ακόμα και τη συνέχεια της καριέρας του σε κίνδυνο. Έστω και για (αρχικά) ένα χρόνο, γύρισε στο... σπίτι του.
Είναι κάποιοι παίκτες που έχουν ως αγωνιστικό προορισμό στη σταδιοδρομία τους μόνο ένα σύλλογο.
Και ο Μήτρογλου, παρά τα τρία διαλείμματα σε μία επτάχρονη πορεία (τα δύο εξ αυτών χωρίς τη θέλησή του), που βαδίζει στον όγδοο χρόνο της, γεννήθηκε για να φορέσει την ερυθρόλευκη ριγωτή του Ολυμπιακού.
Και να τιμήσει μοναχά αυτήν. Για την ιστορία, στα 26 του, είναι ο πιο παλιός παίκτης της ομάδας.
