του Πάνου Κομματέα
Ο γνωστός μασέρ,Πάνος Μπρίμπος αυτήν την εβδομάδα,θα αναλύσει στο Sportactive.gr τις καταστροφικές συνέπειες που έχει η πίεση που ασκούν οι γονείς νεαρών αθλητών στα παιδιά τους και η λανθασμένη νοοτροπία με την οποία τα αντιμετωπίζουν πολλοί προπονητές.
"Στην Ελλάδα,δυστυχώς το θέμα "μικρές ηλικίες" έχει πολλές ελλείψεις όσο αναφορά,όχι μονό την οργάνωση,αλλά και την κακή νοοτροπία,με την οποία,αντιμετωπίζονται τα μικρά παιδιά στο ποδόσφαιρο.
Το κακό ξεκινάει από την εμμονή των γονέων να πιέζουν από πολύ μικρή ηλικία τα παιδιά τους σε ότι έχει να κάνει με την απόδοση τους στις προπονήσεις και γενικότερα βιάζονται να τα δουν να εξελίσσονται σε νέους Μέσι,Κριστιάνο κτλ.
Αυτό συμβαίνει διότι δεν κατανοούν πως και ένας ταλαντούχος νεαρός παίκτης,
έχει τον ψυχισμό που χαρακτηρίζει την παιδική ηλικία,η οποία είναι πολύ σημαντική στη ζωή κάθε ανθρώπου.
Κάθε άνθρωπος σε τέτοια ηλικία,πρέπει να χαρακτηρίζεται από την αφέλεια και την παιδικότητα αυτής,διαφυλάσσοντας την κάθε στιγμή σαν κόρη οφθαλμού.
Αυτά είναι ιδιαιτέρως σημαντικά δεδομένα που πρέπει να λαμβάνουν υπόψιν όλοι οι γονείς και να προσπαθούν να φέρονται στα παιδιά τους σύμφωνα με την ηλικία τους,μη πιέζοντας υπερβολικά μια παιδική ψυχή.
Μια τέτοια πίεση είναι λογικό να επιφέρει συμπλέγματα ή υποσυνείδητα,άσχημα βιώματα σχετικά με το άθλημα του ποδοσφαίρου.
Επειδή έχω την τύχη να προπονώ μικρούς,ηλικιακά παίχτες για αρκετά χρόνια,έχω βιώσει δια ζώσης τέτοιες εμπειρίες.
Οι συνέπειες που έχω παρατηρήσει είναι συνήθως δυο ειδών:
-Ένα παιδί γίνεται άτολμο,υπερβολικά,λόγω φοβίας της λάθος ενέργειας μέσα στο γήπεδο και στην προπόνηση ή
-Να καλλιεργείται μια υπεροπτική συμπεριφορά κάνοντας το παιδί να ψάχνει την προσωπική του προβολή μέσα στο άθλημα,χάνοντας την αθωότητα και την όρεξη για παιχνίδι.
Η μέθοδος που πρέπει να εφαρμόζεται στα μικρά παιδιά είναι,πιστεύω,απλή:
Πολύ υπομονή και προσπάθεια να αγαπήσουν όλα τα παιδάκια πρώτα το άθλημα και στην πορεία βλέποντας ποία από αυτά ξεχωρίζουν.
Το πρώτο που θα πρέπει να νοιάζει όλους τους γονείς είναι να ενθαρρύνουν τα παιδιά να ασχοληθούν από μικρά με τον αθλητισμό έτσι ώστε να βρουν μια δίοδο να διοχετεύουν την ενέργεια τους σε κάτι πραγματικά δημιουργικό κάνοντας τα να χαίρονται το παιχνίδι πάνω από όλα.
Η πίεση με γνώμονα,είτε την προσωπική προβολή μέσα από τα παιδιά τους,είτε η επιδίωξη αποκόμισης κέρδους,είτε να τα φορτώνουν με τα απωθημένα που δεν κατάφεραν ποτέ να αποβάλλουν,δεν οδηγεί πουθενά.
Στο πεδίο των προπονητών τώρα,υπάρχουν πολλοί που έχουν "ρατσιστικές" διαθέσεις απέναντι σε παιδιά που δεν έχουν πολλές ικανότητες σαν παίκτες.
Δεν τους δίνουν την πρέπουσα σημασία και δημιουργούν άσχημη ψυχολογία στα ίδια τα παιδιά,που νιώθουν μειονεκτικά,δίνοντας μια εικόνα περιφρόνησης προς τα άλλα παιδιά.
Ένα μεγάλο σφάλμα είναι να χωρίζεις σε γκρουπ τα παιδιά ανάλογα με το επίπεδο τους:
Στους προνομιούχους που έχουν ταλέντο και στους άλλους.
Αυτό,υποσυνείδητα,δημιουργεί τρομερή πίεση στα παιδιά αυτά και πολλές φόρες και μια απέχθεια και φθόνο για τα άλλα παιδιά,με κίνδυνο να προκληθούν καυγάδες και κόντρες μεταξύ των δυο γκρουπ.
Όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα ίδιας συμπεριφοράς και σεβασμού από τον εκάστοτε υπεύθυνο,Ανεξαρτήτως της ικανότητας που έχουν.
Είναι μοιραίο λάθος να κάνεις ένα παιδάκι που ξεχωρίζει να νιώσει ιδιαίτερο,κάτι που θα έχει ως αποτέλεσμα να βγαίνουν μελλοντικοί άσσοι που έχουν,όμως πολύ κακά στοιχεία στο χαρακτήρα τους.
Τρανταχτό παράδειγμα αποτελεί,μια περίπτωση ενός παιδιού με τρομερές προοπτικές που είχαμε στη χώρα μας και χάθηκε,τον Νέρι Καστίγιο.
Οι λάθος χειρισμοί όταν ήταν στην Ελλάδα και τον ΟΣΦΠ,ουσιαστικά δημιούργησαν ένα εξαιρετικά ταλαντούχο μεν παίκτη,αλλά πολύ προβληματικό σαν χαρακτήρα,παρορμητικό και ευέξαπτο που με τις αντιδράσεις του προκαλούσε κακό στον εαυτό του και συνολικά στην ομάδα.
Ένα αντίστοιχο παράδειγμα,με διαφορετική,όμως αντιμετώπιση ήταν ο Ράιαν Γκιγκς.
Ένας ποδοσφαιριστής με μοναδικό χάρισμα,αλλά και κακή συμπεριφορά στην αρχή της καριέρας του.
Ωστόσο,η μεγάλη του τύχη,να συνεργαστεί με τον μετρ στη διαχείριση συμπεριφορών,τον έκαναν τον παίχτη που όλοι θαυμάσαμε.
Γενικότερα,στο εξωτερικό υπάρχει μια διαφορετική μεθοδολογία όσο αφορά τα ταλαντούχα παιδιά - πάντα με εξαιρέσεις - και στη διαχείριση τους,τεχνογνωσία άγνωστη για τη χώρα μας αλλά και για τις γειτονικές.
Συμπερασματικά λοιπόν,πρέπει στα παιδιά να δίνεται πεδίο,στο γήπεδο,να εκφραστούν και να παθιαστούν με το άθλημα,ενώ παράλληλα η εξέλιξη τους σαν χαρακτήρες να είναι ομαλή,υιοθετώντας τον αθλητισμό σαν τρόπο ζωής,κάτι που θα τους βοηθήσει και στην μετέπειτα πορεία.
Άλλωστε,αν το καλοσκεφτούμε,υπάρχουν πολλοί παίχτες,οι οποίοι,σε μικρή ηλικία,είχαν περιορισμένες δυνατότητες,αλλά με τις σωστές βάσεις και σκληρή δουλειά έγιναν σπουδαίοι ποδοσφαιριστές,σε αντίθεση με κάποια "παιδιά-θαύματα" που αποδείχθηκαν διάττοντες αστέρες.
Η προεξόφληση του μέλλοντος ενός παιδιού διατρέχει μεγάλο κίνδυνο σφάλματος.
Αυτό που πρέπει να νοιάζει όλους είναι να βγάζουν κάλους χαρακτήρες πάνω από όλα με υγεία στο σώμα και στην ψυχή-όλα τα άλλα έπονται."
