Με αφορμή τις απομακρύνσεις κάποιων τεχνικών από τις ομάδες όλων των κατηγοριών του Πειραιά τον τελευταίο καιρό, μας μίλησε ο γνωστός προπονητής με 20 χρόνια εμπειρίας στην πλάτη του στα τοπικά, Βαγγέλης Κώττος.Ο έμπειρος τεχνικός μας κάνει ολόκληρη τεχνική ανάλυση για το πως αντιμετωπίζουν τον προπονητή στις ερασιτεχνικές κατηγορίες και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν κατά την θητεία τους σε μια ομάδα, και όχι μόνο, λέγοντας τα πράγματα καθαρά από την δική του οπτική γωνία.
''Με προβληματίζει το γεγονός πως ό,τι και αν γράψω για τον προπονητή ποδοσφαίρου, λιγότερο ή περισσότερο, έχει γραφτεί. Η ειρωνεία είναι ότι όλοι συμφωνούν στη θεωρητική πλευρά της ύπαρξής του σε μια ομάδα, όταν όμως έρχεται το πρακτικό μέρος. τότε αρχίζουν τα δύσκολα.
Γιατί να συμβαίνει αυτό; Ας τα πάρουμε από την αρχή. Η επιλογή της πρόσληψης: σε ένα δικηγορικό γραφείο το αφεντικό που θα σε προσλάβει και θα σε αξιολογεί είναι δικηγόρος. Σε ένα ιατρείο γιατρός, σε ένα ιδιωτικό λύκειο ο λυκειάρχης είναι καθηγητής. Καταλάβατε φυσικά τι εννοώ. Στην ποδοσφαιρική ομάδα σε επιλέγουν, κατά κανόνα, όχι και τόσο σχετικοί με το άθλημα. Χαμογελάτε; Οι προπονητές οφείλουμε να είμαστε και ευγενικοί. Και όχι μόνο σε επιλέγουν, αλλά σε αξιολογούν κιόλας.
Οι πρόεδροι, αλλά και οι περισσότεροι παράγοντες, ενώ είναι πετυχημένοι στη δουλειά τους, καταξιωμένοι κατά κανόνα στην κοινωνία τους, στη συνεργασία με τον προπονητή κάνουν πάρα πολλά λάθη. Αφετηρία των λαθών είναι ένας και μόνο λόγος. Προσπαθούν να επέμβουν, άμεσα ή έμμεσα, στο έργο του προπονητή.
Υπάρχει, φυσικά, λογική εξήγηση γι' αυτό. Το ποδόσφαιρο είναι το πιο αγαπημένο άθλημα στον κόσμο. Ο κυριότερος λόγος, γιατί είναι απλό. Όχι εύκολο, απλό. Με μια πέτρα από τη μια, ένα πουκάμισο από την άλλη και με μια όχι απαραίτητα δερμάτινη μπάλα βάζουμε γκολ στο αυτοσχέδιο τέρμα που μόλις φτιάξαμε. Όλοι, λιγότερο ή περισσότερο, ελάχιστα ή πάρα πολύ, έχουμε κλωτσήσει μπάλα. Οι περισσότεροι που ασχολούνται με κάτι, δυστυχώς, πιστεύουν ότι το ξέρουν.
Ας πάμε τώρα στα προβλήματα των προπονητών: τεράστια ευθύνη και στρες στον πάγκο, αντιδράσεις του κοινού της ομάδας τους -που τους χρεώνει με ευκολία λάθη στη συγκρότηση της ενδεκάδας και τις αλλαγές- ύβρεις των οπαδών της αντίπαλης ομάδας, διαιτητικά λάθη, επιρρεπές επίπεδο συνεργασίας με τους προέδρους και το Δ.Σ. της ομάδας, όχι και τόσο καλές σχέσεις μερικές φορές με τους δημοσιογράφους κ.ά. Αν νομίζετε ότι είναι μόνον αυτά, χάσατε. Απλώς σταματώ εδώ, αφού όμως σας πω το ιεραρχικά πιο δύσκολο. Να έχεις σε εγρήγορση εικοσιπέντε (25) παλληκάρια, που την Κυριακή θα ξεκινήσουν οι έντεκα, οι άλλοι επτά θα ντυθούν αλλά το πολύ τρεις θα αγωνιστούν, και οι υπόλοιποι επτά θα είναι στην εξέδρα, που την επόμενη αγωνιστική κάποιος λόγω δεδομένων συνθηκών θα πρέπει να είναι και ψυχολογικά έτοιμος για να αγωνιστεί βασικός.
Και έρχεται ο παράγοντας της ομάδας σου -πιθανώς και θερμός υποστηριχτής της πρόσληψής σου- και λέει στο παλληκάρι. «Μα δεν σε έβαλε μέσα αυτός.». Ο. αυτός, θα καταλάβατε ότι είναι ο άνθρωπος που εκείνος επέλεξε. «Αυτιά και μύτες» λέγανε οι παππούδες μας και θα μείνω εκεί, γιατί ο προπονητής πρέπει πάντα να κρατά και την ηρεμία του.
Πιστεύω πως αν πλατειάσω με το πόσο απαραίτητη είναι η ύπαρξη του προπονητή σε μια ομάδα, όχι μόνο θα κουράσω, αλλά, όπως προανέφερα, θεωρητικά θα συμφωνήσετε όλοι, αλλά πρακτικά κάποιοι θα κάνουν και πάλι αυτό που πιστεύουν ότι. ξέρουν. Και πιστέψτε με, αν έχει περάσει κάποιες φορές από το μυαλό μου να σταματήσω να ασχολούμαι με την προπονητική, δεν είναι για το βαθμό δυσκολίας του αντικειμένου, αλλά για το βαθμό ευκολίας κάποιων υποκειμένων, παραγόντων ή μη.
Όλοι θαυμάζουμε τις ομάδες -και τις τιμούμε κατά καιρούς- που είχαν κάποιον προπονητή για πολλά χρόνια. Ας κλείσω λοιπόν με μια ευχή-προτροπή προς τις ομάδες. Κάντε μια σωστή επιλογή και ίσως, στο μέλλον, υπάρξει και για σας μια τιμητική διάκριση. Οι αρχαίοι Έλληνες δεν έγιναν γνωστοί στους Ολυμπιακούς Αγώνες για τα ρεκόρ τους, αλλά για τη δημιουργία των αγώνων.''
